rakobój #wsparcie

To publikacja, która przypomina, że proszenie o pomoc nie jest oznaką słabości, a zdrowe relacje są fundamentem radzenia sobie z najtrudniejszymi momentami w życiu.

Opiekun też ma prawo do słabości. Do gorszej nocy. Do łez w łazience i chwili ciszy w samochodzie.

Bo walka z rakiem to nie sprint. To długi marsz. A najważniejsze, by iść w nim wytrwale - razem

Nowotwór nie zamyka zawodowych drzwi. Może je na chwilę przymknąć, ale nie sprawia, że klucz znika. Człowiek po chorobie jest często bardziej świadomy, odważniejszy i uważniejszy na to, co naprawdę chce robić.

Opieka nad chorym to codzienna lekcja pokory, odwagi i miłości. Cierpliwość i wyrozumiałość nie czynią tej drogi łatwą, ale sprawiają, że staje się możliwa do przejścia.

Choroba może odebrać siły, ale nie musi odebrać poczucia humoru, wdzięczności i nadziei.

Jak rozmawiać o cierpieniu i jak sobie z nim radzić? Ból to trudny przeciwnik, ale nie musi rządzić życiem. Współczesna medycyna i wsparcie innych ludzi mogą uczynić go lżejszym. Nie ma wstydu w proszeniu o pomoc.

Samotność w chorobie jest poważnym zagrożeniem dla zdrowia i dobrostanu pacjenta. Bliscy mają w tej sytuacji ogromny wpływ – nie tylko na samopoczucie, ale również na przebieg leczenia.

Trudność w proszeniu o wsparcie często wynika z lęku przed byciem ciężarem dla bliskich. Chorzy martwią się, że opieka nad nimi będzie zbyt dużym obciążeniem i że ich choroba odbierze rodzinie spokój.

Opieka nad chorym to maraton, nie sprint. Aby móc towarzyszyć bliskiej osobie przez lata, trzeba stworzyć własny system wsparcia: od codziennych rytuałów samoopieki, przez świadome stawianie granic, aż po korzystanie z pomocy innych i specjalistów.

Słuchanie aktywne to proces wymagający świadomego zaangażowania. Nie wystarczy milczeć i czekać, aż druga osoba skończy mówić.